رجعت در قرآن
در قرآن کریم آیات متعددی است که امامان ، اهل بیت علیهم السلام آن ها را به مسأله رجعت تفسیر کرده اند. روشن است که ائمه معصومین علیهم السلام مترجمان و مفسّران حقیقی وحی الهی هستند و قرآن در خانه آنان فرود آمده و صاحبان خانه ، از آنچه در خانه است، از همگان آگاه تر و داناترند. برخی از دانشمندان معاصر 76 آیه از آیات قرآن را تأویل به رجعت کرده اند. در قرآن کریم آمده است: ((وَ یَومَ نَحشُرُ مِن کلّ آُمّةٍ فَوجاً))1 و آن روز که از هر امتی، گروهی از کسانی را که آیات ما را دروغ انگاشتند، محشور گردانیم . از امام صادق علیه السلام روایات متعددی در تأویل این آیه شریفه در مورد رجعت گفته شده است. از جمله این روایت است که : مردی به امام صادق علیه السلام گفت: اهل سنت می پندارند که این آیه شریفه درباره روز قیامت است . حضرت فرمود: (( آیا خداوند در روز رستاخیز از هر امّتی گروهی را محشور می سازد و بقیه آنان را وا می گذارد؟ هرگز! این آیه در مورد رجعت است که برخی را زنده می سازد. این آیه شریفه در مورد قیامت است که می فرماید: (( وَ حَشَرناهُم فَلَم نُغادِرُ مِنهُم اَحَداً )) 2 و همه آنان را گرد خواهیم آورد و هیچ یک را فرو گذار نخواهیم کرد. و نیز درباره آیه شریفه (( وَ یَومَ نَحشُرُ مِن کُلّ اُمُة فوجاً )) فرمود: (( همه انسان های با ایمانی که به ناحق کشته شده باشند، رجعت می کنند و پس از آن از دنیا می روند. رجعت برای مؤمنان خالص و نیز کافران محض است)) 3
درباره آیه شریفه: (( رَبَّنا اَمتنا اثنتین وَ اَحیَیتنا اثنتین ))4 پروردگارا ! ما را دو بار میراندی و دو بار زنده ساختی ، امام باقر علیه السلام فرمود : (( این آیه مخصوص گروه هایی است که پس از مرگ ، بار دیگر به همین دنیا رجعت می کنند)) 5 و امام رضا علیه السلام فرمود: (( این آیه شریفه در مورد رجعت است6 . درباره آیه شریفه (( اِنُا لَنَنصُر رُسُلَنا وَ الُذین آمنوا فِی الحیوة الدّنیا وَ یومَ یَقومُ الاَشهاد )) 7 ما پیام آوران خویش و ایمان آوردگان را در زندگی دنیا و در روز قیامت که شاهدان برای شهادت به پای می خیزند، یاری می کنیم؛ امام صادق علیه السلام فرمود : (( به خدای سوگند که این یاری رسانی ، در رجعت خواهد بود، آیا نمی دانی که بیشتر پیامبران خدا در دنیا به پیروزی ظاهری نرسیده و به شهادت نائل آمدند، همین گونه امامان راستین؟ با این بیان، این وعده پیروزی در هنگام رجعت خواهد بود )) 8 پس در پرتو آیات وحی ثابت گردید که رجعت ، یک واقعیت تردید ناپذیر است.
_______________________________________
1. 1. سوره نمل، 83
2. 2. سوره کهف، 47
3. 3. بحارالانوار، ج 52 ، ص 326 ؛ تفسیر برهان، ج 3 ، ص 310.
4. 4. سوره مؤمن ، 11
5. 5. تفسیر برهان، ج 4 ، ص 93
6. 6. همان
7. 7. سوره مؤمن، 51
8. 8. بحارالانوار، ج 53
موضوعات مرتبط با این مطلب : رجعت در قرآن
برچسب ها: رجعت,در,قرآن,اهل بیت,ائمه معصومین,امام صادق,الفبای مهدویت,مجتبی تونه ای,امام رضا,امام باقر
8-زندگی نامه امام رضا (ع)
زندگی نامه حضرت رضا (ع)
ولادت حضرت
در روز پنجشنبه 11ذوالقعده سال 148 هجری امام رضا (ع) در شهر مدینه طیبه به دنیا آمدند.در ولادت آن حضرت 11 ذی الحجه و 11 ربیع الاول نیز ذکر شده است.
پدر آن حضرت امام موسی بن جعفر (ع) و مادر شان ام البنین نجمه است.نام مبارکشان علی است و کنیه آن حضرت ابو الحسن است.القاب حضرت سراج الله،نور الهدا، قرة عین المؤمنین،مکیدة الحدین ،کفو الملک،کافی الخلق ،رب السریر،رئاب التدبیر،(به معنای مصلح)،فاضل،صابر،وفیَ،صدیق،رضیَ.
هنگامی که آن حضرت به دنیا آمدند امام موسی بن جعفر (ع) دستور دادند فرزندشان را بیاورند.آن حضرت را در پارچه ای سفید پیچیده و به خدمت پدر آوردند.آن حضرت در گوش راست حضرت رضا (ع) اذان و در گوش چپ آن حضرت اقامه فرمود،و آب فرات به کام مبارک ریخت و سپس به مادر مکرمه اش نجمه (ع)برگردانیدند.
حرکت امام رضا(ع) از مکه به طرف مرو
در 25 ذوالقعده سال 200هجری امام رضا (ع) از مدینه به سوی مرو حرکت کردند.مامون رجاء بن ضحَاک را برای آوردن آن حضرت مامور کرد.و به او دستور داد که حضرت را از راه اهواز بیاورد و از طریق کوفه و قم عبور ندهد.هنگامی که خواستند حضرت را به طرف خراسان حرکت دهند داخل مسجد رسول خدا (ص) شد تا با آن حضرت وداع کند.و این کار را چند مرتبه انجام داد و هر بار کنار قبر شریف می رفتند و بر میگشتند.صدای مبارک،به گریه ناله بلند بود.جلو رفتم و سلام عرض کردم.حضرت(ع) فرمود :فلانی! مرا زیارت کن چه این که من از جوار جدم رسول خدا (ص) به طرف خراسان می روم و در غربت می میرم و در جنب هارون دفن می شوم.
من هم به طرف طوس حرکت کردم تا اینکه حضرت به شهادت رسیدند و در جنب هارون دفن شدند . حضرت رضا(ع) می فرمایند:هنگامی که خواستم از مدینه خارج شوم خانواده ام را جمع کردم و به آن ها امر کردم که بر من گریه کنند به گونه ای که من صدای آنان را بشنوم.بعد 12000دینار را بین آنان تقسیم کردم و گفتم:همانا من به نزد زن و فرزندم باز نخواهم گشت.
شهادت آن حضرت
حضرت ثامن الحجج مولانا علی بن موسی الرضا(ع)در آخر صفر سال 203 هجری بنابر اصح دو سال پس از وفات حضرت معصومه(ع) به شهادت رسیدند.سن مبارک آن حضرت 49 یا 51 یا 55 سال بوده است.بنابر نقلی حضرت در 27 صفر به شهادت رسیده اند،ولی مشهور آخر ماه صفر است.در 28 صفر مامون انگور مسموم یا آب انار زهر آلود را به اجبار به حضرت رضا(ع) خورانید.
آزارهای مامون نسبت به حضرت
مامون از آزار وجسارت نسبت حضرت کوتاهی نکرد.و حتی حضرت را جندین ماه در سرخس مقیداً زندانی کرد. پس از ولایتعهدی.ابتدای گرفتاری آن حضرت به خاطر معاشرت،با مامون منافق ملعون بود.
او به حسب ظاهر در تعظیم و احترام حضرت می کوشید.اما در باطن با آزار و اذیت،حجت خدا را به مرگ خویش راضی نموده بود.
یاسر خادم می گوید:هر جمعه که حضرت از مسجد جامع مراجعت می کرد. با بدنی عرق دار و غبار آلود دست به درگاه الهی بر میداشت و می گفت:«بارالها اگر فرج و گشایش کار من در مرگ من است،مرگ مرا برسان»آن حضرت پیوسته در غم حزن بود تا در غربت رحلت فرمود.
مامون پس از آنکه یک شبانه روز امر شهادت آن حضرت را کتمان کرد.سراغ محمد پسر امام صادق (ع) و جماعتی از آل ابو طالب فرستاد تا سلامت بدن امام را ببینند.و پس از آن شروع به گریه و زاری نمود!!
دفن بدن مبارک آن حضرت
پس از غسل و کفن و نماز بر بدن شریف حضرت،که توسط امام جواد (ع) انجام شد آن حضرت را جلو قبر هارون در خانه حمید بن قحطبه،مکان فعلی دفن کردند.بنابر بعضی روایات مامون از ترس فتنه مردم دستور به دفن شبانه آن حضرت داد.مدت امامت آن حضرت 20 سال بود.سن شریف امام جواد (ع) هنگام شهادت امام رضا (ع) 7سال چند ماه بود.
موضوعات مرتبط با این مطلب : زندگی نامه حضرت رضا (ع)